از تب بوسه ی مستی به همان ذات نی ام     

قرعه ی شاه و رخان است و من مات نی ام 

جملگی از پس بـرنایی خود شـکوه کنند         

همچو پیران ز پی درد و منـافــات نی ام

آنـقــدر رخـنـه بـــــدوزم به لب راز نــهــان       

ایمن از آتـــش دوزخ به مــکـافــات نی ام

اینک اینجا که نبـــودم غــم آنــــجا چه کنم         

 آنچنان شیشه نبودم به چنین مات نی ام

سینه ها را همه بر کوی نظر قبله کنند          

 چه نمازم که دگر اهل منـاجات نی ام

اینهمه می نگرند تا که رخش دیده کنند        

 من نادیـــده دگـــر خــــار خرابات نی ام

پرم از قصــــه ی معشوقه و پیمانه ی می        

چه بگویم که دگر سایه ی سادات نی ام

م.سایه  

و یک رباعی به مناسبت شب ۱۹ ماه رمضان

از حیـدر مـردانه ، عــنـایـت شده امشب              

از ضربـت شبگانه شــکایت شده امشب

این قصه که امشب همه عالم به عزایند

از میـخ در خـانـه  حـکـایت شده امشب

م.سایه

          بنمای رخ،که جهان تارَک ِ بی آب و گل است

           بگشای در،که زمان از گذرش در خجل است

           صحبـت از فـقر جهان اسـت بـیـا شاه جهان

         که دل آدمیـان ، تشـنه ی آن جان و دل است

                             م.سایه

در این صحرای بی خوابی مرا آرامشی باید

نگاهـم رو به آیینه که شـــــاید قاصـــدی آید

در این غوغای تنهایی شکسته صوت غم هایم

دوباره ساز می سازد ، جــنـون از تـــار تــنـهایم

کسی دوران خوابم نیست کنون بیدار بیدارم

طبیبی مدعی بودن چه سود آنگه که بیمارم

دگر بر تشنگی هایم ندارد صحبتی باران

مرا از خود جدا کـــردند مرا از مــنـزل یاران

در این ویرانه ی خاکی دگر زخمی نمی بارد

کسی در باغ صـحرایی گـل مـریم نمی کارد

ندارم قــبله گاهــی تا نــمـازم را به پا دارم

به گرد خانه ای شاید قضایی نا به جا دارم

دو دستانم بر این آسمان که شاید دست من گیرد 

یکی با چکمـه می کـوبد به دســتانم که می میرد

تو  کز محـرابه می آیی مرا در ســخره میبینی 

به دستانم نگاهی کن از او یک سفره میبینی

منم آن یار شبگاهـی منــم بانـوی شهبازی

ببین اکنون چه می دارم  نه آوازی نه پروازی

به صد سال در زمبن محوم به یک پیمانه ی مستی

تو کز پاکی به خود بالی چون از قدرش به در جستی

ببیــن با گر یه هــا انـــگار صــدای نـالـه ای جــاریست

کمی با من صدا می زن که شاید وقت بی خوابیست

 م.سایه